ΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ 8 Μαρτίου 2011 Οι γιατροί που στεκόμαστε στο πλευρό των 300 μεταναστών εργατών απεργών πείνας και στο δίκαιο – ηρωϊκό αγώνα για τη νομιμοποίησή τους, καταγγέλλουμε
ΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ 8 Μαρτίου 2011 Οι γιατροί που στεκόμαστε στο πλευρό των 300 μεταναστών εργατών απεργών πείνας και στο δίκαιο – ηρωϊκό αγώνα για τη νομιμοποίησή τους, καταγγέλλουμε
300 μετανάστες που ζουν και εργάζονται για χρόνια στη χώρα μας ξεκίνησαν απεργία πείνας στην Αθήνα και στο ΕΚ Θεσσαλονίκης, γιατί στερούνται τα στοιχειώδη νομιμοποιητικά έγγραφα παραμονής τους στη χώρα μας, όχι με δική τους ευθύνη, αλλά λόγω της μεταναστευτικής πολιτικής που ασκούν οι ελληνικές κυβερνήσεις τα τελευταία χρόνια.
Οι 300 μετανάστες απεργοί πείνας βρίσκονται στην 34η μέρα απεργίας και συνεχίζουν το μεγαλειώδη αγώνα τους, παρ’ όλο που η υγεία τους βρίσκεται σε κρίσιμη φάση. Καθημερινά μεταφέρονται πολλοί στα νοσοκομεία Όπως δήλωσαν οι γιατροί της ομάδας ιατρικής στήριξης, υπάρχει μεγάλος κίνδυνος για ορισμένους να μείνουν ανάπηροι, να χάσουν τα νεφρά τους ή ακόμη τη ζωή τους.
ΝΑ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΤΩΡΑ ΤΑ ΑΙΤΗΜΑΤΑ ΤΩΝ 300 ΑΠΕΡΓΩΝ ΠΕΙΝΑΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ Εμείς οι γυναίκες της Πρωτοβουλίας που από την πρώτη στιγμή σταθήκαμε αλληλέγγυες στον αγώνα των 300 απεργών πείνας μεταναστών, παρακολουθούμε με κομμένη την ανάσα τις κρίσιμες εξελίξεις των τελευταίων ωρών.
41η μέρα απεργίας πείνας. Η αποφασιστικότητα των 300 μεταναστών απεργών πείνας σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη παραμένει άκαμπτη παρόλο που το κάθε λεπτό που περνά είναι κρίσιμο για τις μόνιμες επιπτώσεις που θα έχει στην υγεία τους αυτό το μέσο αγώνα και διεκδίκησης. Τις τελευταίες μέρες δεκάδες από αυτούς τους ανθρώπους έχουν μεταφερθεί σε νοσοκομεία με προβλήματα όπως έντονη αφυδάτωση, αρχόμενη οξεία νεφρική ανεπάρκεια και καρδιακές αρρυθμίες. Ο κίνδυνος για την ζωή τους είναι πια αδιαμφισβήτητος. Οι απεργοί πείνας έφτασαν στο σημείο να βάλουν σε κίνδυνο την ίδια τους την ζωή για να αποκτήσουν άδεια παραμονής ώστε να μπορούν να ζουν και να δουλεύουν χωρίς το φόβο του διωγμού και της φυλάκισης τους. Παρόλα αυτά η αναλγησία του κράτους είναι...